กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 489
เปลวเพลิงสีดำของหมัวเซียวถูกพลังของมิติความฝันแห่งนี้กดข่มเอาไว้ ความรู้สึกหนาวเหน็บเย็นยะเยือกที่เคยแผ่ซ่านออกมาก่อนหน้านี้หายไป ทั้งยังอ่อนกำลังลงกว่าเดิมไม่น้อย
จางหลางยิ่งได้ใจ เขาหัวเราะหึ ๆ "ไม่ไหวแล้วใช่หรือไม่? ไฟหมดแล้วใช่หรือไม่?"
เขาหันไปพูดกับหลินเฝ่ยที่อยู่ข้าง ๆ "ศิษย์พี่หญิง ให้เขาได้เห็นเสียหน่อยว่าเทพอัคคีตัวจริงเป็นอย่างไร!"
หลินเฝ่ย "..."
เสวียนหลีเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา จางหลางยืดคอขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เขาพูดอะไรผิดไปหรือ?