กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 275
คำพูดของเฉียนเต้าเหรินทำให้หลินเฝ่ยถึงกับไปไม่เป็น นางคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเฉียนเต้าเหรินที่อยู่ในสภาพใกล้ตายและไร้ลมหายใจในอีกไม่ช้า สิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจกลับเป็นการเป็นพ่อสื่อให้เฉียนอีกับนาง!
นางถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
กระทั่งเฉียนอีลืมกระทั่งการหลั่งน้ำตา เขาดันเอาแต่จดจ้องผู้เป็นปู่ด้วยความมึนงง ก่อนที่ความรู้สึกตัวในภายหลังจะทำให้บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ขึ้นมา
หากท่านปู่เป็นผู้ตัดสินใจเรื่องนี้ ย่อมเป็นเรื่องที่ดีอย่างแน่นอน
สำหรับหลินเฝ่ยแล้ว เขารู้สึกพึงพอใจ... ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้ากันมาโดยตลอดอยู่แล้ว