กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167
หลินเฝ่ยรับรู้ได้ถึงความผิดปกติของพื้นที่ที่บิดเบี้ยวไปเล็กน้อย เมื่อสายหมอกจางหายไป ป่าไผ่ก็ยังคงเป็นป่าไผ่ผืนเดิม ทว่ากลับมีความแตกต่างออกไปเล็กน้อย
สายลมสงบลงแล้ว
เมื่อครู่รอบกายยังมีสายลมโชยแผ่วเบา ทว่าหลังพื้นที่เกิดการบิดเบี้ยว ใบไผ่กลับหยุดนิ่งสนิท ทุกสิ่งราวกับถูกแช่แข็งเอาไว้
นางกวาดสายตามองรอบด้านด้วยความระแวดระวัง กระบี่เฝินซื่อถูกกำไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว
"นี่คือพื้นที่ภาพลวงตา"
ภายในทะเลจิต วิญญาณกระบี่ส่งเสียงเตือนนาง