กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 142
ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังคงหยุดลง ปล่อยให้เสินจวิ้นได้กินปลาเผาที่ตั้งตารอมานาน
หลินเฝ่ยวางตะเกียงน้ำมันไว้ริมแม่น้ำ แสงเรืองรองสลัวดวงสุดท้ายนั้นไกวแกะไปตามสายลมยามค่ำคืน ราวกับจะเลือนหายไปได้ทุกเมื่อ
"แม่นาง ก่อนหน้านี้ข้าก็อยากจะถามแล้ว ในตะเกียงน้ำมันนี้เหตุใดจึงมีผีอีกตนหนึ่งอยู่ด้วย" แม่นางเซินเอ่ยถาม
บัณฑิตก็ส่งเสียงถามด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน
จวี่ซ่าง: ……
ก่อนหน้านี้ตอนที่ราชาผีถูกดูดเข้าไปในตะเกียง เขากลัวจนแทบตาย นึกว่าตนเองจะถูกราชาผีกลืนกินเสียอีก ได้แต่กอดหัวคุดคู้หลบอยู่ตรงมุมห้องไม่กล้าขยับเขยื้อน