กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109
ยามที่ปู้จุ้ยร่ายบทกวีที่ตนเองปะติดปะต่อขึ้นมา หลินเฝ่ยซึ่งยืนอยู่บนต้นไม้รู้สึกกระดากอายขึ้นมาวูบหนึ่ง
มีใครเวลาประลองกันแล้วตะโกนชื่อท่าร่ายยาวเหยียดแบบนี้บ้าง การต่อสู้ก็จบลงไปตั้งนานแล้ว หากชนะก็ยังพอว่า แต่ถ้าแพ้ไม่ยิ่งน่าอับอายขายหน้าหรอกหรือ