กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 108
บนเวที จางหลางเป่าปี่โซ่วหน่าเพลงหนึ่งจนผู้คนทั้งหลายเซไปเซมา ครั้นเป่าจบ เขาก็ยิ้มซื่อ ๆ พลางกล่าว "ขออภัยที่แสดงฝีมืออันต่ำต้อย"
หันไปดูผู้บำเพ็ญสายดนตรีที่เป็นคู่ประลองของเขา แม้แต่วิหควิญญาณบนสายพิณก็ยังถูกสะเทือนจนสลบไปแล้ว
ผู้บำเพ็ญสายดนตรี "..."
นางฝืนยิ้มออกมา "เสียงดนตรีของสหายเต๋าช่าง... กึกก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินจริง ๆ"