กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 98
ยามวิกาลลมพัดหวีดหวิว ภายในโรงเตี๊ยมเงียบสงบยิ่งนัก
หลินเฝ่ยลอบย่องออกจากห้อง นางหยุดเท้าลงตรงระยะห่างจากห้องพักของมือสังหารราวสิบก้าว หากขยับเข้าไปใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว จะเข้าสู่รัศมีการรับรู้ของผู้เฝ้าอยู่หน้าประตูทันที
นางหยิบกระดาษยันต์แผ่นหนึ่งออกมา แปะโป๊ะลงบนหน้าผากของเสินจวิ้น "ไปเลย เจ้าหล่อเหลา!"
เสินจวิ้น:.
รู้แล้วว่าข้าหล่อเหลา อย่าชมอีกเลย