กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57
หลินเฝ่ยตื่นตระหนกตกใจ รีบกระโจนออกจากต้นไม้พุ่งตามร่างของคนที่ปลิวราวกับดาวตกไปทันที
โชคดีที่ความเร็วของนางรวดเร็วพอ ก่อนที่เสวียนหลีจะร่วงหล่นลงไปในหน้าผา นางก็คว้าตัวรับเอาไว้ได้ ใช้มือโอบรอบเอวรั้งตัวเขาไว้
"ศิษย์พี่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" น้ำเสียงของนางมีความเจียมตัวอยู่เล็กน้อย
พูดไปแล้วหากไม่ใช่เพราะนางไปทำให้เสวียนหลีไขว้เขว ศิษย์พี่ก็คงไม่ต้องถูกหมูป่าชนจนปลิวไปหรอก
แม้ว่านางจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ...
แต่พอนึกถึงภาพที่หมูป่าพุ่งชนโครมครามจนศิษย์พี่ถูกชนปลิวไปด้านข้าง นางก็ยังอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรวดออกมา