กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56
ยามที่จิตแห่งเต๋าตื่นขึ้นอย่างเลือนราง หลินเฝ่ยตระหนักได้แล้วว่า สิ่งที่นางอยู่นั้นคือภาพมายา
ต่อให้ภาพมายาจะเข้าใกล้ความจริงอย่างไร แต่ท้ายที่สุดมันก็ไม่ใช่ของจริง ทันใดที่เจตแห่งเต๋าในใจของนางมั่นคงขึ้น ภาพมายาเริ่มอ่อนแอลง ทุกผู้คนในนั้นต่างพากันคุกเข่าร่ำไห้ขอชีวิต
ดูอยู่หลายครั้งเข้าก็เริ่มจะเบื่อหน่าย
เมื่อความทรงจำหวนคืน ย้อนมองประสบการณ์ในชาติก่อน นางรู้สึกว่าชาตินี้ตนเองช่างเป็นตัวโง่งอมเสียจริง
ชาตินี้ นางไม่มีทางหันหลังกลับไปเดินซ้ำรอยเดิมอีกเด็ดขาด