บทที่ 124: แข่งเสิร์ฟกัน

บทที่ 124: แข่งเสิร์ฟกัน

เครื่องหมายคำถามในห้องถ่ายทอดสดเด้งขึ้นรัวๆ อยู่นานถึงครึ่งนาที ราวกับดอกไม้ไฟระเบิด ก่อนจะค่อยๆ มีข้อความลอยขึ้นมาอย่างประปราย เหมือนทุกคนเพิ่งได้สติกลับมาจากความตกตะลึง

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมลูกเทนนิสถึงไม่เด้ง? เมื่อกี้ภาพค้างหรือเปล่า หรือเฟรมตอนลูกเด้งหายไป?”

“ค้างบ้าอะไร ฉันเปิดภาพช้าแบบความคมชัดสูงดูไปสามรอบแล้ว ลูกตกพื้นแล้วกลิ้งติดพื้นไปเลย ไม่ได้เด้งสูงขึ้นมาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว”

“นางแอ่นหวนคืนรังเหรอ? ไม่ใช่สิ นางแอ่นหวนคืนรังใช้ตอนตีโต้ไม่ใช่เหรอ นี่เป็นลูกเสิร์ฟ กติกาน่าจะไม่เหมือนกันนะ?”

“ก็แหงล่ะว่าไม่เหมือนกัน! การรับเสิร์ฟต้องรอให้ลูกตกพื้นและเด้งก่อนถึงจะตีได้ ถ้าดักตีกลางอากาศถือว่าฟาวล์ โดนเสียแต้มทันที นี่เป็นกฎตายตัวอยู่แล้ว”

“เดี๋ยวๆ ขอเรียบเรียงหน่อย การรับเสิร์ฟจะดักตีกลางอากาศไม่ได้ ต้องรอให้ลูกตกพื้น แต่ลูกตกแล้วไม่เด้ง กลับกลิ้งติดพื้นไปด้านหลัง ไม้เทนนิสก็เอื้อมไม่ถึงพื้น แบบนั้นก็หมายความว่า... ลูกเสิร์ฟนี้เสิร์ฟออกมาก็ได้แต้มเลยงั้นเหรอ?”

ประโยคนี้ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางห้องถ่ายทอดสด