บทที่ 123: เครื่องหมายคำถามเต็มจอ

บทที่ 123: เครื่องหมายคำถามเต็มจอ

ในสนาม แสงเงาบนจอขนาดใหญ่ดับลง ไฟโฆษณาริมสนามกลับสว่างขึ้นอีกครั้งจนแสบตาและทำให้คนมึนงง

แต่ไม่มีใครละสายตา ทุกคนยังเห็นภาพวิถีลูกที่กลิ้งแนบพื้นนั้นวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า สลัดออกไปไม่ได้เลย

ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนพึมพำขึ้นมาก่อน เสียงเบาแสนเบา

“นี่...นี่มันไม่ใช่ท่าไม้ตายชัดๆ หรอกเหรอ?”

คำพูดนั้นลอยเข้าหูคนรอบข้าง ทุกคนชะงักไปก่อนจะเริ่มไล่เรียงเงื่อนไขต่างๆ ในใจอย่างไม่รู้ตัว ราวกับกำลังตรวจคำตอบโจทย์คณิตศาสตร์

กติกาเทนนิสเขียนไว้อย่างชัดเจน ผู้รับเสิร์ฟต้องรอให้ลูกตกพื้นและเด้งขึ้นก่อนจึงจะตีได้ การดักตีลูกเสิร์ฟกลางอากาศถือว่าผิดกติกาและเสียแต้มทันที

นี่เป็นกฎตายตัว นักเทนนิสอาชีพไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน แถมผู้ตัดสินก็จับตาดูอย่างเข้มงวด ไม่ยอมผ่อนปรนแม้แต่นิดเดียว

แต่ลูกเสิร์ฟของโจวหรานลูกนี้ พอรอให้มันเด้ง มันกลับไม่เด้ง พอรู้ตัว ลูกก็กลิ้งไปถึงแผงกั้นแล้ว

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา