บทที่ 107: ถอดกางเกง

บทที่ 107: ถอดกางเกง

“แปะ” เสื้อแจ็กเก็ตกีฬาสีเทาเข้มร่วงลงบนที่วางเท้าของเก้าอี้พัก ก่อนกองเป็นก้อนอยู่ตรงนั้น

เสียงพูดคุยจอแจทั่วสนามเงียบลงไปกว่าครึ่ง

เมื่อครู่ ตอนพักหลังจบเซตแรก ทุกคนยังซุบซิบกันเรื่องการปิดเกมแบบไร้แต้มของโจวหรานว่าน่าทึ่งแค่ไหน รวมถึงวงสวิงที่มองไม่เห็นซึ่งเป็นเทคนิคระดับบั๊ก แต่พอหวนอี๋ถอดเสื้อคลุมออกง่ายๆ ความสนใจของทั้งสนามก็ถูกดึงไปที่เขาหมด

ในแมตช์อาชีพ นักกีฬาถอดเสื้อคลุมเพราะร่างกายร้อนขึ้นถือเป็นเรื่องปกติมาก ทุกการแข่งขันก็เห็นกันได้

แต่พอเป็นหวนอี๋ มันกลับให้ความรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก

เพราะตั้งแต่ปรากฏตัว ชายคนนี้ก็ห่อตัวมิดชิดมาตลอด ไม่ยอมเผยผิวแม้แต่เซนติเมตรเดียว

ตอนนี้เขาค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น จนทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนเขากำลังคลายเครื่องพันธนาการบางอย่างออกทีละชั้น

กรรมการยืนอยู่ข้างเส้นข้าง ยกมือส่งสัญญาณให้เตรียมเริ่มเซตที่สอง

เซตที่สอง เป็นเกมเสิร์ฟของหวนอี๋