บทที่ 106: ถอดเสื้อคลุม

บทที่ 106: ถอดเสื้อคลุม

ไม่มีใครรู้ว่าลูกต่อไปจะเป็นแบบไหน

ในโซนแฟนคลับของโจวหราน เด็กสาวคนหนึ่งในชุดรัดรูปสีม่วงกำป้ายเชียร์สีขาวแน่นจนปลายนิ้วเริ่มชา หัวใจที่แขวนค้างอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมงเพิ่งจะสงบลงได้ในที่สุด

แต่พอเธอมองเงาร่างสีเทาเข้มฝั่งตรงข้าม ปลายนิ้วก็เผลอเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง

แฟนกีฬาเก่าแก่ในโซนกลางกอดอกขมวดคิ้วแน่น ฝั่งหนึ่งคือม้ามืดที่โบกไม้เทนนิสเร็วเสียจนตาเปล่ามองไม่ทัน อีกฝั่งคือคนประหลาดรุ่นเก๋าที่ห่อตัวมิดชิดและมีรูปแบบการเล่นพิลึกพิลั่น มองอย่างไรก็ไม่เหมือนการแข่งขันอาชีพทั่วไปแล้ว

เพื่อนที่นั่งข้างเขาสะกิดเบาๆ แล้วถามเสียงกระซิบว่า “นายคิดว่าหวนอี๋จะรับได้ไหม?”

แฟนกีฬารุ่นเก่าส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร

โซนแฟนคลับของหวนอี๋มีคนไม่มาก ทุกคนสวมเสื้อเชียร์สีเข้ม ไม่มีใครโห่ร้องหรือพูดคุย เพียงจ้องเงาร่างในสนามเงียบๆ ราวกับมั่นใจในตัวนักกีฬาของตัวเองอย่างเป็นพิเศษ

นักข่าวในโซนสื่อกำลังเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว หน้าจอโน้ตบุ๊กสว่างจ้า พาดหัวข่าวของทุกคนพิมพ์ค้างไว้ครึ่งหนึ่งแล้ว

“วงสวิงที่มองไม่เห็นได้รับการยืนยัน...”