กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 102: ความสงสัยทั่วทั้งสนาม
ทันทีที่หวนอี๋เดินออกมาจากทางเดินนักกีฬา สายตาของคนทั้งสนามก็ถูกดึงไปหาเขาในพริบตา แม้แต่เสียงตะโกนจากโซนแฟนคลับของโจวหรานที่ดังสนั่นเมื่อครู่ยังเบาลงไปกว่าครึ่ง
ตอนเที่ยงปลายเดือนสิงหาคม แสงแดดส่องตรงลงมาผ่านกระจกนิรภัยบนหลังคาสนามจนพื้นร้อนระอุ ต่อให้ยืนอยู่นิ่งๆ แผ่นหลังก็ชุ่มเหงื่อได้อย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวนะ เขามาเล่นเทนนิสหรือมาทำศิลปะการแสดงกันแน่?”
เด็กหนุ่มแถวหลังที่สวมเสื้อกล้ามสำหรับวิ่งข้ามรั้วหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะสะกิดเพื่อนข้างๆ
“ฉันใส่เสื้อแขนสั้นยังเปียกแทบทั้งตัว แล้วเขาใส่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาวเนี่ยนะ? เดี๋ยวพอเล่นไปสองเกมคงชุ่มเหงื่อจนไม้เทนนิสหลุดมือแน่”
“นายไม่รู้เหรอ หวนอี๋ก็แต่งแบบนี้แหละ”
แฟนเทนนิสสูงวัยผมขาวแซมข้างๆ พูดเสริมอย่างช้าๆ พลางกอดอก สีหน้าราวกับเห็นจนชินแล้ว
“เขาแต่งแบบนี้มาตลอดเวลาแข่งอาชีพ หลายปีแล้ว แปลกสุดๆ ไม่ใช่แค่ใส่เสื้อผ้าหลายชั้นนะ เขายังพูดน้อยด้วย หลังแข่งไม่เคยถอดหน้ากากตอนให้สัมภาษณ์ แถมยังตอบคำถามนักข่าวแบบประหยัดคำสุดๆ”