บทที่ 98: ร่างแยก

บทที่ 98: ร่างแยก

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้ชมลอยมาถึงในสนาม ทุกคำแทรกเข้าหูหลิวซินโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

เขายืนอยู่หลังเส้นเสิร์ฟ เดิมทีนิ้วมือวางอยู่บนด้ามไม้เทนนิส แต่พอได้ยินเช่นนั้น นิ้วก็เกร็งแน่นขึ้นทันที ร่างกายพลันแข็งทื่อ

ฟันกัดริมฝีปากล่างเบาๆ แรงกัดค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละน้อย

จริงๆ แล้วเขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลมานานแล้ว

ครั้งแรกที่หวดพลาด เขาสะบัดหัว คิดว่าเป็นเพราะเสียสมาธิจนมองภาพผิดไป ครั้งที่สอง เมื่อภาพเดิมปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาก็เริ่มรู้สึกกังขาในใจ จนกระทั่งครั้งที่สาม เมื่อภาพติดตาจำนวนนับไม่ถ้วนแผ่เข้ามา ขนทั่วร่างของเขาแทบลุกชัน

เขาบอกตัวเองมาตลอดว่า หลังเล่นติดต่อกันห้าเกมจนร่างกายอ่อนล้า จึงเกิดภาพหลอนจากความล้าทางสายตา

แชมป์เขตตะวันตกเล่นเทนนิสมาหลายปีแล้ว ลูกแบบไหนก็เคยเห็นมา จะถูกของไร้สาระอย่างร่างแยกหลอกได้ยังไง?

แต่คนข้างสนามตั้งมากมายต่างพูดเรื่องเดียวกัน จะเป็นไปได้ยังไงที่ทุกคนจะล้าทางสายตาพร้อมกัน?

ไร้สาระ!