บทที่ 54: การพังทลายอันผิดปกติ

บทที่ 54: การพังทลายอันผิดปกติ

ความหวังสุดท้ายกลายเป็นหลักยึดเดียวที่ยังพอทำให้หานเยว่ยืนหยัดได้อย่างหวุดหวิด

ไม่จำเป็นต้องตกลงในสนาม

ขอแค่...ข้ามไปได้ก็พอ!

พอคิดได้แบบนั้น เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย

เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก สัมผัสผ่านผิวหนังที่ทั้งชื้นและเย็น ขณะเดียวกันก็วางแผนในใจไว้อย่างชัดเจนแล้ว

ถ้าวิถีลูกแบบปกติข้ามไปไม่ได้ ก็ยกวิถีให้สูงขึ้น ยกให้สูงสามเมตร หรือห้าเมตร...

ต่อให้เป็นการหมุนย้อนกลับที่กดลูกลงแรงแค่ไหน ก็คงดึงลูกที่ลอยสูงเป็นสิบเมตรให้ตกลงใต้เน็ตไม่ได้หรอกมั้ง?

หานเยว่เด้งลูกเทนนิสในมือเบา ๆ แววตากลับมามั่นใจขึ้นอีกครั้ง

...