บทที่ 52: มาอีกครั้ง

บทที่ 52: มาอีกครั้ง

ทั้งสนามเงียบกริบ เสียงทึบๆ จากลูกตีโต้ที่กระแทกตาข่ายสามครั้งยังคงก้องสะท้อนอยู่

ไม่มีใครพูดอะไร แต่ในใจของทุกคนกำลังปั่นป่วน ความสงสัยผสมปนเปกับความตกตะลึง

หานเยว่ยืนอยู่หลังเส้นท้ายสนาม

ในหัวของเขายุ่งเหยิง ความคิดสารพัดวนเวียนกลับไปกลับมา

“นี่เป็นความผิดพลาดของฉันเอง!”

เขาท่องประโยคนี้อยู่ในใจ

เป็นเพราะเขาถูกเสียงวิจารณ์กระทบจิตใจ แต้มแรกก็เล่นได้ไม่ดี จากนั้นยิ่งตียิ่งรีบร้อน ท่าทางจึงเสียรูปตามไปด้วย

หานเยว่ยืดอกขึ้นเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก นิ้วมือปรับท่าจับไม้เทนนิสใหม่ ยกหน้าไม้ขึ้นอีกไม่ถึงครึ่งเซนติเมตร จากนั้นถอยหลังครึ่งก้าว เพื่อเปิดพื้นที่สำหรับการยกลูกให้มากขึ้น

ทว่ามือทั้งสองข้างที่สั่นเล็กน้อย รวมถึงเหงื่อที่ซึมออกมาจนเสื้อเปียก กลับเปิดเผยว่าในใจเขาไม่ได้สงบนิ่งเหมือนภายนอกเลย