บทที่ 39: ออร์เดิร์ฟ

บทที่ 39: ออร์เดิร์ฟ

หลิวเช่อยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของสนาม

เดิมทีเขาถอยเท้ากลับมาแล้ว ไหล่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทว่าสายตาที่เห็นวิถีลูกเทนนิสพุ่งออกด้านข้าง ทำให้เขานึกถึงปะทะเสาเหล็กในรอบแรกของการแข่งขันระดับเขต

ตอนนั้นก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

ลูกพุ่งตรงออกนอกสนาม ทุกคนคิดว่าเป็นความผิดพลาดที่ตีออกนอกสนาม แต่สุดท้ายมันกลับกระแทกเสาเน็ตแล้วเด้งย้อนกลับมา ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน บทเรียนครั้งก่อนยังอยู่ตรงหน้า เขาจะประมาทไม่ได้!

เขาจ้องลูกเทนนิสที่กำลังลอยอยู่เขม็ง พลางคาดคะเนอย่างรวดเร็วถึงจุดตกของลูกและตำแหน่งเมื่อเทียบกับเสาเน็ต

เบี้ยวไปแล้ว!

ห่างตั้งไกล!

วิถีของลูกนี้ห่างจากเสาเน็ตด้านข้างอย่างน้อยสามสิบถึงสี่สิบเซนติเมตร ไม่ต้องพูดถึงการชนเสาแล้วเด้งกลับอย่างแม่นยำเลย แม้แต่โอกาสจะเฉียดเสายังแทบไม่มี

หลังยืนยันซ้ำถึงสองครั้ง หลิวเช่อจึงค่อยๆ วางใจลงได้