บทที่ 37: ลูกอสรพิษหมุนวน

บทที่ 37: ลูกอสรพิษหมุนวน

ชายหนุ่มข้างๆ มองผ่านกล้องโทรศัพท์ในมือไปยังสนาม และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

ชุดกีฬาสีขาวของโจวหรานมีเหงื่อซึมเพียงตรงคอเสื้อเท่านั้น ฝีเท้าของเขายังคงสบายๆ แม้ต้องรับลูกที่ตีไปมุมกว้าง เขาก็แค่ก้าวสไลด์ด้านข้างสองก้าวก็เข้าตำแหน่งแล้ว ท่วงท่าผ่อนคลายและประหยัดแรง

ส่วนหลิวเช่อนั้น ชุดกีฬาสีกรมท่าของเขาถูกเหงื่อชุ่มจนสีเข้มขึ้น แนบติดกับแผ่นหลังจนเห็นแนวสะบักชัดเจน ผมด้านหน้าเปียกไปหมด เหงื่อไหลลงมาตามแก้ม ทุกครั้งที่ช่วยรับลูกได้ เขาต้องรีบสูดหายใจสองสามครั้งถึงจะฝืนตัวเองกลับเข้าตำแหน่งได้

“สรุปแล้วท่านี้ไม่ได้อาศัยการหักมุมเพื่อทำคะแนนโดยตรงสินะ?”

ใครบางคนพึมพำเสียงเบา

“สมแล้วที่ประมาทโจวหรานไม่ได้ จุดที่ร้ายกาจจริงๆ ของเขาอยู่ตรงนี้นี่เอง บีบให้คู่แข่งต้องวิ่งไปทั่วสนาม แล้วค่อยๆ รีดสมรรถภาพร่างกายจนหมดเกลี้ยง สุดยอดจริงๆ!”

“ถึงสมรรถภาพร่างกายของหลิวเช่อจะเป็นจุดแข็ง แต่ก็ทนโดนเล่นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ไหวหรอก”

คำพูดนั้นแทงใจหลายคนเข้าอย่างจัง

พอมองตอนนี้ สิ่งที่โจวหรานใช้ไม่ใช่กลยุทธ์นอกรีตอะไรเลย แต่มันคือแผนเปิดเผยต่างหาก!