บทที่ 31: นรกเหลื่อมเวลา

บทที่ 31: นรกเหลื่อมเวลา

ลูกเทนนิสเฉียดเส้นข้างสนามพุ่งไปยังเสาเน็ตสีดำด้านข้าง ความเร็วไม่ได้สูงที่สุด แต่แนววิถีกลับเบี่ยงออกไปอย่างไม่น่าเชื่อ

แทบทุกคนบนอัฒจันทร์ส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว ในใจก็ตัดสินลูกนี้ไปแล้วว่าออกนอกสนาม

ผู้ตัดสินข้างสนามยกมือขึ้นไปถึงกลางอากาศแล้ว กำลังจะทำสัญญาณว่าลูกออก แม้แต่เสิ่นจิงหงก็ยืนนิ่งอยู่ใกล้เส้นเสิร์ฟ ไม่ขยับเท้า มือที่กำแร็กเก็ตค่อย ๆ คลายลงเล็กน้อย

เขาเองก็คิดว่าลูกนี้เป็นความผิดพลาด มุมเบี่ยงออกไปจนแทบจะหลุดเส้นข้างสนามอยู่แล้ว มองอย่างไรก็ไม่มีทางเด้งกลับเข้ามาในสนามได้

“ตึง!”

ทว่า...

เสียงกระแทกทุ้มต่ำดังขึ้น ลูกเทนนิสพุ่งชนยอดเสาเน็ตสีดำเข้าอย่างจัง

มันไม่ได้เด้งออกนอกสนามอย่างที่ทุกคนคาดไว้ กลับอาศัยแรงกระแทกเด้งเฉียงกลับมาตามมุมที่คำนวณไว้ ตกลงตรงมุมอับหน้าเน็ตในแดนของเสิ่นจิงหงพอดิบพอดี

ลูกเทนนิสเด้งบนพื้นหนึ่งครั้ง กลิ้งไปอีกเล็กน้อย แล้วหยุดนิ่งอยู่ด้านในเส้นข้างสีขาวอย่างแม่นยำ ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย