บทที่ 30: ปะทะเสาเหล็ก

บทที่ 30: ปะทะเสาเหล็ก

เสิ่นจิงหงยืนอยู่หลังเส้นท้ายสนาม เหงื่อจากปลายนิ้วซึมจนชุ่มยางหุ้มหน้าไม้

เขาเล่นเทนนิสอาชีพมาหลายปี ไม่เคยเชื่อว่าเหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยจะเกิดซ้ำติดกันถึงสองครั้ง

แต่ข้อเท็จจริงตรงหน้าก็วางอยู่ตรงนั้น วิถีลูก จุดกระแทก และระยะกลิ้งของลูกทั้งสองแทบเหมือนกันทุกอย่าง แม่นยำราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด จนเขาอดสงสัยไม่ได้

แต่เขาไม่อยากเชื่อ และก็เชื่อไม่ได้ด้วย!

ถ้านี่เป็นเทคนิคที่โจวหรานตั้งใจตีออกมาจริง ความแม่นยำในการควบคุมลูกของอีกฝ่ายก็คงอยู่ในระดับที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ การแข่งขันยังไม่ทันเข้าจังหวะ เขาก็แพ้ทางด้านจิตใจไปก่อนแล้ว

เขากัดฟันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แล้วบอกตัวเองว่าเป็นไปไม่ได้ ต้องเป็นแค่โชคแน่นอน ลูกต่อไปอีกฝ่ายไม่มีทางตีออกมาได้อีก

การแข่งขันหลังจากนั้นจึงกลายเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนเฝ้ารอพิสูจน์