บทที่ 24: กลับมา

บทที่ 24: กลับมา

สายลมพัดผ่านตาข่าย ขอบตาข่ายสีขาวไหวโค้งเป็นแนวนุ่มนวล พร้อมพาไอเย็นจางๆ ของยามเย็นกวาดผ่านสนาม

เส้นผมที่ปรกหน้าผากของโจวหรานถูกลมพัดให้ลอยขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วของเขายังสัมผัสได้ถึงทิศทางการไหลของอากาศ นี่ไม่ใช่ลมโกรกสะเปะสะปะ แต่เป็นลมต้านด้านข้างที่พัดเฉียงลงมาจากช่องระบายอากาศบนเพดานสนาม ความแรงกำลังพอดี มากพอจะพยุงลูกไว้ และมากพอจะขับเน้นเอฟเฟกต์การหมุนของวาฬขาวให้เด่นชัดขึ้น

หัวใจของเขาขยับไหวเล็กน้อย รู้ว่าจังหวะมาถึงแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้วาฬขาวในการแข่งขันอย่างเป็นทางการ หลังจากสุ่มได้มันมา

ก่อนหน้านี้เขาเคยอาศัยลมทดลองที่สนามฝึกเพียงสองครั้ง และผลลัพธ์ก็น่าทึ่งยิ่งกว่าที่คาดไว้เสียอีก

เดิมทีเขาคิดจะรออีกสักสองสามลูก แต่แรงกดดันจากการตีโต้ยืดเยื้อของเสิ่นจิงหงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จังหวะเกมก็ถูกเร่งให้เร็วขึ้นไม่หยุด จึงถือโอกาสใช้ลมระลอกนี้เผยท่านี้ออกมา