กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ใครกันที่กำลังจะแต่งลูกสาว
พอเซียวจิ่วพูดจบ เธอก็โอบเอวหลินเวยไว้ข้างหนึ่ง ก่อนจะออกวิ่งฉิวราวกับมีลมติดอยู่ใต้ฝ่าเท้า มุ่งหน้าออกไปนอกหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
หลินเวยตกใจจนหัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอกำชายเสื้อของเซียวจิ่วแน่น ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
นี่มันความเร็วที่คนปกติจะวิ่งได้จริง ๆ เหรอ?
เงาต้นไม้สองข้างทางพุ่งถอยหลังไปอย่างรวดเร็วราวกับกำลังบินอยู่ หลินเวยได้ยินแต่เสียงลมหวีดหวิวข้างหู รู้สึกเหมือนเท้าแทบไม่ได้แตะพื้นด้วยซ้ำ
เซียวจิ่วพาหลินเวยวิ่งรวดเดียวไปไกลกว่าสิบลี้ จนมาถึงในตัวเมือง ถึงได้หยุดพักหายใจ
หลินเวยต้องใช้มือยันต้นไม้ไว้ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงไปหมด ใบหน้าซีดเผือด
“เซียวจิ่ว... เธอ... นี่เธอ...”