กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 305 ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน
เงาร่างนั้นค่อย ๆ ซึมหายเข้าไประหว่างคิ้ว ขนตาของเด็กหนุ่มบนเตียงคนไข้ก็สั่นไหวขึ้นมา
ตาเฒ่าหลินเห็นเต็มตา เขากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว จ้องเด็กหนุ่มเขม็งไม่กะพริบ
ผ่านไปนาน เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เขากลอกตามองไปรอบหนึ่ง แล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ที่ตาเฒ่าหลิน
“ผม...จำ...คุณได้! คุณ...คือ...คุณปู่!”
เด็กหนุ่มพูดช้ามาก เพราะไม่ได้พูดมานาน เสียงของเขาจึงแหบพร่าผิดปกติ
“ฉงอัน...”
ในที่สุดก็ได้ยินเสียงหลานชายพูด ตาเฒ่าหลินน้ำตาไหลพราก
“คุณ...ปู่...”