กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 304 คนที่น่าสงสารก็มีมุมที่น่าชัง
“ผู้อำนวยการครับ การที่เขาไม่ติดต่อกับใคร ไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีครอบครัวนะครับ”
เซียวจิ่วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
แค่ประโยคเดียวก็ทำให้ผู้อำนวยการเงียบสนิทไปทันที
หลายปีก่อน สังคมเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ตลอดสิบปีแห่งความผันผวน ไม่รู้ว่ามีกี่ครอบครัวที่ต้องแตกสลายและสูญเสียคนในครอบครัวไป
มีคนในครอบครัวอีกตั้งเท่าไรที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม แต่กลับเหมือนอยู่กันคนละฟากฟ้า ไม่อาจเปิดเผยตัวหรือจำกันได้ ต่างก็มีความจำเป็นที่พูดออกมาไม่ได้
เหล่าหลินที่นอนอยู่บนพื้นพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาขุ่นมัวแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ใบหน้าเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและสิ้นหวัง เขาจ้องเซียวจิ่วเขม็ง