กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 212 ฉันไม่ใช่คนเลี้ยงม้าเสียหน่อย
มุราคามิ ฮิโรกิหลบสายตาไปมา พูดจาติด ๆ ขัด ๆ อยู่นานก็ยังเรียบเรียงเป็นประโยคดี ๆ ไม่ได้สักที
เซียวจิ่วหรี่ตาลงอย่างเย็นชา เธอดีดนิ้วเบา ๆ กลุ่มแสงสีทองรูปร่างคล้ายเปลวไฟก็พุ่งไปเกาะอยู่บนดวงจิตของเขา
“อ๊าก...! โอ๊ย...!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นขึ้นมาทันที ดวงจิตของมุราคามิ ฮิโรกิดิ้นพล่านอยู่ในกลุ่มแสงนั้น
ความเจ็บปวดจากไฟเผาวิญญาณนั้นแล่นลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของดวงวิญญาณ ทรมานยิ่งกว่าการถูกแล่เนื้อเถือหนังเป็นร้อยเท่า
“ท่านบรรพจารย์! ไว้ชีวิตผมด้วย! ผม... ผมจะพูดทุกอย่างแล้ว! ขอร้องละ ปล่อยผมไปเถอะ!”
เขาเจ็บจนแทบวิญญาณแตกสลาย ยังจะกล้าปิดบังอะไรอีกได้
“พูดมา”
เซียวจิ่วดีดนิ้วดังเป๊าะ ไฟเผาวิญญาณก็ดับวูบลงทันที