เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 จดหมายจากทางบ้าน ความกลัดกลุ้มของพี่ใหญ่
ช่วงนี้ดเวนเดินเหินอย่างอารมณ์ดีราวกับมีลมพัดหนุนอยู่ใต้ฝ่าเท้า
ตอนกลางวันที่สถาบันเวทมนตร์ เขาสวมรัศมีของ "นักเรียนดีเด่นภาคทฤษฎี" และภายใต้สายตาที่หันมามองบ่อยครั้งขึ้นเรื่อย ๆ ของอาจารย์กูดวิน เขาก็สามารถเรียนรู้วิชาพื้นฐานได้อย่างง่ายดาย
สีหน้าบูดบึ้งของหนุ่มผมทองอย่างรอย แคมป์เบลล์ กลายเป็นแหล่งความบันเทิงประจำวันของเขาไปแล้ว—ทุกครั้งที่ดเวนสาธิตเวทมนตร์ในห้องเรียนได้เสร็จอย่างรวดเร็วและยอดเยี่ยม สีหน้า "เหมือนเห็นผี" ของรอยจะทำให้ร่างน้อย ๆ ในใจของดเวนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไปนานถึงสามนาทีเต็ม
ส่วนฟินน์หนุ่มแว่นก็ได้กลายเป็น "เครื่องประดับทางวิชาการ" ของเขาไปโดยสมบูรณ์ คอยวิ่งไล่ตามเขามาพร้อมกับสมุดจดที่หนาขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อซักถามปัญหา ขณะที่ดเวนก็ได้แต่ฝืนรับมือไปวัน ๆ โดยอาศัยทฤษฎีวิทยาศาสตร์เทียมจากชาติก่อน การแถขั้นเทพ และทักษะการคิดเชิงตรรกะของตัวเอง
ทว่าแหล่งความสุขที่แท้จริงย่อมเป็นของมิติฟาร์มในยามดึกสงัดเสมอ...
ภายใต้การเกื้อหนุนของการเร่งเวลาในมิติและอาหารสูตรพิเศษ ความเร็วในการเจริญเติบโตของลูกม้าน้อยทั้งสามตัวก็ราวกับมีใครไปกดปุ่มกรอไปข้างหน้า!