เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 พรสวรรค์และความกังวลที่ซ่อนเร้น
โถงตระกูลถูกจัดเตรียมขึ้นชั่วคราวให้มีบรรยากาศเคร่งขรึมราวกับศาลไต่สวน อ้อ ไม่ใช่สิ มันคือลานทดสอบพรสวรรค์ต่างหาก
มวลอากาศภายในห้องหนักอึ้งเสียจนแทบจะบีบน้ำมันมะกอกออกมาได้ แค่สูดหายใจเข้าไปครั้งเดียวก็ทำเอากลีบปอดรู้สึกเหนียวหนึบไปหมด
ใจกลางโถง บนแท่นยกพื้นที่ปูทับด้วยผ้ากำมะหยี่เนื้อหนา สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือลูกแก้วคริสตัลขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลลูกหนึ่ง
มันวางนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ ใสกระจ่างและทอแสงหลากสีสันหมุนวนไปมา... ราวกับดวงตาแห่งความตายที่พร้อมจะส่งเสียงร้องเตือนแสบแก้วหูออกมาได้ทุกเมื่อ
ทุกครั้งที่ดเวนเหลือบมองไป เขามักจะรู้สึกเหมือนมีคนตัวเล็ก ๆ อยู่ลึกเข้าไปในลูกแก้วกำลังแยกเขี้ยวยิงฟันใส่เขาอยู่เสมอ
ผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูงคือพ่อบังเกิดเกล้าของเขา ชายผู้มีส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรและมีใบหน้าเย็นชาเสียจนขูดน้ำค้างแข็งออกมาได้สักสามชั่ง --- ไวเคานต์อาร์ลิน วิลสัน
ผู้เป็นพ่อประสานมือวางทับบนไม้เท้าอันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ กวาดสายตาคมกริบราวกับไฟฉายส่องค้นหาไปทั่วทั้งห้องโถง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของดเวนอย่างมั่นคง
ดเวนรู้สึกหนังศีรษะชาวาบไปชั่วขณะและเผลอยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว --- ยีนทาสบริษัทของมนุษย์เงินเดือนทำงานขึ้นมาทันที เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาของบอสใหญ่ การยืดหลังตรงคือปฏิกิริยาตอบสนองตามเงื่อนไขที่สลักลึกอยู่ในกระดูกไปแล้ว