เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ผู้รอดชีวิตปริศนา และวิวัฒนาการของเสี่ยวเฟิ่น
ขณะที่กำลังจะใช้ทักษะดึงดูดเข้าสังกัด เสี่ยวอวี่พลันสังเกตเห็นหน้าอกของอีกฝ่ายกระเพื่อมไหวขึ้นลง... ไม่สิ? ซอมบี้ที่ไหนจะหายใจ นี่มันผู้รอดชีวิตนี่นา!
พอรู้ว่าเป็นคนเป็น สัญชาตญาณแรกของเสี่ยวอวี่คืออยากจะเลี่ยงไปให้ไกล ทว่าสภาพของอีกฝ่ายดูย่ำแย่เหลือเกิน ทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล นอนหมดสติและหายใจหอบหนัก ราวกับพร้อมจะสิ้นลมได้ทุกเมื่อ
เสี่ยวอวี่มั่นใจว่าหากทิ้งไว้แบบนี้ อีกฝ่ายคงไม่รอดแน่ ถ้าไม่ตายเพราะพิษบาดแผล ก็ต้องตกเป็นอาหารของฝูงซอมบี้อยู่ดี
เมื่อเหลือบไปเห็นฝูงซอมบี้ระยะไกลเริ่มคุ้มคลั่งเพราะกลิ่นคาวเลือด ฝีเท้าที่เตรียมจะก้าวจากไปจึงชะลอลง สุดท้ายเธอก็ใจร้ายไม่ลง นำรถนำเที่ยวออกมาจากมิติ แล้วหันกลับไปลากร่างนั้นขึ้นมาบนรถ
เสี่ยวเฟิ่นยื่นหน้าเข้าไปดมฟุดฟิด ครั้นถูกเจ้านายดันตัวออกห่าง มันจึงกะพริบตาปริบๆ อย่างเสียดาย... ดูท่ามนุษย์คนนี้น่าอร่อยชะมัด
พอมีเป้าล่อมีชีวิตแบบนี้ เสี่ยวอวี่ก็ไม่ต้องทนแดดเปรี้ยงออกตามหาซอมบี้อีกต่อไป พวกมันแห่กันวิ่งกรูตามกลิ่นคาวเลือดและสัญชาตญาณดิบ พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างไม่ขาดสาย