เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 บุตรเทพปรากฏตัว คำท้าทายจากสี่โจว
รองเท้าลายเมฆสีดำคู่หนึ่งก้าวลงบนบันไดหยกขาว ประกายปราณเล็กละเอียดที่ติดอยู่ใต้พื้นรองเท้าสั่นไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าว
จากนั้น เด็กหนุ่มในชุดคลุมผ้าไหมสีขาวนวลก็ค่อย ๆ เดินออกมา เขาคือเริ่นจิ่วเซียว บุตรเทพแห่งตระกูลเริ่น
เขายืนตัวตรงสง่าราวกับต้นไผ่ ที่เอวห้อยหยกอุ่นไว้ชิ้นหนึ่ง บนหยกสลักลวดลายอักษรแซ่เริ่นไว้อย่างประณีต หยกชิ้นนั้นแกว่งเบา ๆ ตามการเดิน
ผมดำรวบไว้ด้วยปิ่นเงินเรียบ ๆ เส้นหนึ่ง มีปอยผมตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูอ่อนโยน แต่ตรงหว่างคิ้วและดวงตากลับมีความสุขุมที่หาได้ยากในคนวัยเดียวกัน
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือกลิ่นอายรอบตัวเขา ไม่ได้เย็นเยียบเหมือนโยวหุนแห่งวิหารโยวหมิง และไม่ได้แข็งกร้าวถือดีเหมือนเหลยถิงแห่งสำนักจักรพรรดิหมื่นอัสนี
พลังปราณของเริ่นจิ่วเซียวแผ่ออกมาอย่างนุ่มนวล แต่รวมตัวกันแน่น ราวกับโขดหินใต้ทะเลลึก ดูไม่โดดเด่นสะดุดตา แต่กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นมั่นคง
เขาเดินไม่เร็ว แต่ละก้าวลงตรงกับจังหวะเสียงระฆังพอดี
เมื่อกวาดตามองไปทั่วแท่นหงเหมิง เขาก็ก้มตัวเล็กน้อยให้มหาจักรพรรดิชางฉยงกับหยางชิงซวง แล้วพยักหน้าคารวะผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสิบที่อยู่สองข้าง ทุกท่วงท่าดูสบาย ๆ ไม่มีท่าทีประหม่าเลยสักนิด
“นี่หรือบุตรเทพแห่งตระกูลเริ่น หน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ!”