กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 57 เหล่าเจ้าตัวน้อยแสนน่ารัก
หมี่ลี่นอนคว่ำอยู่บนเตียง พลางลูบคลำหยกสองชิ้นในมือไปมา ชิ้นหนึ่งเป็นของอาจารย์อู๋เต๋อ ส่วนอีกชิ้นเป็นของที่ซีจื่อหนั่วส่งมาให้
เธออดสงสัยไม่ได้ว่า ตัวเองสามารถมอบวาสนาให้ผู้อื่นด้วยวิธีแบบนี้ได้จริงหรือ?
ซีไป๋เฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นหมี่ลี่กำลังตั้งอกตั้งใจเล่นหยกให้คนอื่นอยู่ ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก เขาทิ้งตัวคร่อมลงบนตัวเธอ แล้วหยิบหยกในมือเธอออกมา ก่อนพูดเสียงเรียบว่า
“วางไว้เฉย ๆ ก็พอ ไม่เห็นต้องใส่ใจขนาดนั้นเลย”
“ในเมื่อรับปากคนอื่นแล้ว ก็ต้องทำตามที่พูดสิ”
หมี่ลี่หันไปมองเขา
“อีกอย่าง หนึ่งในนั้นก็เป็นของน้องชายนายด้วย”
“เขามีแขนขาครบถ้วน มีเสื้อผ้าให้อุ่น มีอาหารให้กิน แล้วจะต้องการวาสนาอะไรอีก?”
ซีไป๋เฉินซุกใบหน้าเข้ากับซอกคอของเธอ พลางพูดเสียงอู้อี้