บทที่ 27 บทสรุปที่แสนสมบูรณ์

บทที่ 27 บทสรุปที่แสนสมบูรณ์

หลังจากหลุดออกมาจากบทสนทนาหยอกล้อเมื่อครู่ ซีไป๋เฉินมองอาหารบนโต๊ะ ก่อนจะนึกถึงปัญหาสำคัญขึ้นมาได้

ลิงทำอาหาร...กินได้จริงเหรอ?

จะไม่เผลอกินขนลิงหรือพวกปรสิตเข้าไปด้วยหรอกนะ?

ระหว่างการทำให้เสี่ยวหมี่ประทับใจกับสุขภาพและชีวิตของตัวเอง ซีไป๋เฉินตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

【ทำไมไม่กินล่ะ?】หมี่ลี่ถามอย่างสงสัย 【ทั้งหมดนี่เป็นของที่นายชอบกินนะ】

ซีไป๋เฉินหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบข้าวในชามไปมา

ข้าวดูขาวสะอาด ไม่เห็นมีเส้นขนอะไรน่าสงสัย แต่จินตนาการในหัวของเขาก็ยังคอยเตือนสติ

หมี่ลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดาได้ว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร เธอหยิบปลอกแขนกันเปื้อนออกมาจากด้านข้าง พร้อมกับพูดว่า

【นายสบายใจได้ ฉันใส่ทั้งปลอกแขนกับถุงมือ รับรองว่าสะอาดถูกสุขอนามัยแน่นอน】