บทที่ 15 คิดมากไปเอง

บทที่ 15 คิดมากไปเอง

การปล่อยให้ซีไป๋เฉินดูแลเด็กสองคนตามลำพัง ทำให้หมี่ลี่อดเป็นห่วงไม่ได้ พอสามทุ่มกว่า เธอจึงรีบเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ ตั้งใจจะข้ามไปดูเสียหน่อยว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อจำนวนครั้งที่ข้ามโลกเพิ่มมากขึ้น ความสามารถในการปรับตัวของเธอก็พัฒนาขึ้นตามไปด้วย ขอเพียงหลับลง เธอก็จะรู้สึกได้ว่าสติหรือจิตวิญญาณของตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในพื้นที่บางแห่ง จนกระทั่งตกลงสู่พื้นจริง ๆ และตื่นขึ้นมาในร่างของสิ่งของอีกชนิดหนึ่ง

เมื่อสายตาค่อย ๆ กลับมาชัดเจน สิ่งแรกที่หมี่ลี่เห็นคือห้องรับแขกของวิลล่า

ในห้องรับแขกไม่มีใครอยู่ แต่มีเสียงคนดังแว่วมาจากห้องข้าง ๆ

ไม่นาน เด็กก้อนแป้งสองคนก็วิ่งไล่กันออกมาจากห้อง เมื่อหมี่ลี่มองเห็นสภาพของพวกเขาชัด ๆ เธอก็ถึงกับพูดไม่ออก

ซีหนั่วฉีสวมเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่โคร่งจนแทบจะคลุมทั้งตัว มือหนึ่งลากเครื่องดูดฝุ่นไปทั่วห้องพลางร้องโวยวายเสียงดัง ส่วนซีเข่อหรานกอดตุ๊กตากระต่ายตัวใหญ่ที่สูงกว่าตัวเธอเองเสียอีก เดินโซเซตามหลังพี่ชายต้อย ๆ ราวกับหางเล็ก ๆ ที่น่าสงสาร

ผมของเด็กทั้งสองยุ่งเหยิง ใบหน้าเปื้อนคราบสกปรก รองเท้าก็ไม่ใส่ เท้าเปล่าเหยียบพื้นกระเบื้องวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน สภาพไม่เหลือเค้าความสะอาดเรียบร้อยเหมือนเมื่อวานเลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นคนละคนกัน

เหล่าไป๋กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?