เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินเหิงเยวี่ยสวมเสื้อคลุมดำลายเมฆ นั่งหน้าขรึมอยู่บนเก้าอี้สีดำตัวหนึ่ง
บนใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่มีอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย ราวกับเป็นรูปสลักก็มิปาน
แผ่ไอเย็นเยียบ ดวงตาอันล้ำลึกคู่นั้นเปี่ยมด้วยความเฉียบคมดุจน้ำแข็งเย็น
ซ่งหวยจือสั่นเทิ้มไปทั้งตัว บนกายเขาไม่มีเนื้อหนังดี ๆ เหลืออยู่อีกแล้ว
นับตั้งแต่พาเซี่ยอวิ่นเหยียนหนีตามกันแล้วล้มเหลวกลับมา ตลอดทางคนของหลินเหิงเยวี่ยก็ทรมานเขาสารพัดวิธี เขาทนไม่ไหวจนคิดฆ่าตัวตายอยู่หลายครา ทว่ากลับถูกขัดขวางเอาไว้ และมีการทรมานที่ยากจะทนทานยิ่งกว่ารอคอยเขาอยู่
มืออันผอมแห้งของซ่งหวยจือเปรอะเปื้อนโลหิต เขาพยายามจะคว้าชายเสื้อของหลินเหิงเยวี่ย แต่กลับคลานไม่ไหวเสียแล้ว
มาถึงวันนี้ เขาถึงเพิ่งเข้าใจว่า คู่หมั้นขององค์รัชทายาท มิใช่คนที่เขาจะแตะต้องได้
เป็นดังคาด หลินเหิงเยวี่ยโยนม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งลงข้างมือเขา