เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินเหิงเยวี่ยโอบกอดเซี่ยอวิ่นเหยียนไว้ในอ้อมอกอย่างแผ่วเบา ถอดเสื้อคลุมบนร่างของตนออกมาห่อหุ้มร่างนางไว้
นางบอบบางซูบผอม เส้นผมยุ่งเหยิง สวมเสื้อผ้าบางเบา ทั้งร่างราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เขาแทบไม่กล้าออกแรงกอดนางแม้แต่น้อย
เจ็บปวดใจประหนึ่งถูกคมมีดกรีดเฉือน
เขากัดฟันแน่น อุ้มนางขึ้นไปบนรถม้า แล้วตะโกนเรียกหมอที่ติดตามมาด้วยทันที
หมอผู้นั้นคือหมอเทวะท่านหนึ่งที่หลินเหิงเยวี่ยเพิ่งเชิญตัวมาได้เมื่อไม่กี่วันก่อน
หลังจากหมอเทวะเฉียนจับชีพจรให้เซี่ยอวิ่นเหยียนแล้ว สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ “ท่านอ๋อง ร่างกายของคุณหนูท่านนี้ทรุดโทรมอ่อนแอยิ่งนัก ทว่าคล้ายเกิดจากการถูกพิษกู่ ในช่วงไม่กี่วันนี้เกรงว่าจะถูกใช้ยาสลายกำลังเกินขนาด ชีพจรของนางแผ่วเบา ปราณโลหิตติดขัดอุดตัน ทั้งยังมีไข้สูงและทนหนาวอยู่ริมทางเนิ่นนานเพียงนี้ เกรงว่า...”
หลินเหิงเยวี่ยเอ่ยอย่างร้อนรน “มีอันใดก็จงพูดมาตรง ๆ!”