เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ในใจของเจียงหนิงพลันกระตุกวูบ แม้ชื่อเสียงตำแหน่งจอหงวนของซ่งหวยจือจะเป็นของปลอม ทว่าเขากลับอ่านตำรานอกเวลามาไม่น้อย
ประกอบกับเวลานั้นข้างกายซ่งหวยจือรู้จักกวีและจิตรกรชื่อดังอยู่มิน้อย ด้วยเหตุนี้เจียงหนิงจึงจงใจนำบทกวีสองสามบทออกมาหยั่งเชิงซ่งหวยจือ เมื่อพบว่าบทกวีเหล่านั้นไม่มีผู้ใดในโลกนี้เคยได้ยินจริง ๆ จึงยิ่งกำเริบเสิบสาน
ในเมื่อโลกนี้ไม่มีผู้ใดเคยได้ยิน เช่นนั้นนางนำออกมาอ้างว่าเป็นผลงานที่ตนเองประพันธ์ แล้วจะมีผู้ใดกล้าทำอะไรนางได้เล่า?
ดังนั้นเจียงหนิงจึงพยักหน้าอย่างมั่นใจยิ่ง “เป็นข้าประพันธ์ขึ้นด้วยตนเอง การยอมรับว่าผู้อื่นเก่งกาจมันยากเย็นนักหรือ? หรือว่าเจ้าประพันธ์ไม่ออก จึงริษยาข้า ถึงต้องบีบคั้นให้ข้าบอกว่ามิได้ประพันธ์เองให้จงได้?”
กลุ่มฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายต่างมองหน้ากันไปมา รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายดินปืนที่คละคลุ้งอย่างยิ่ง