ตอนที่ 112 ยื่นหน้ามาให้ตบก็ต้องตบ

เมื่อเห็นฮูหยินฉีหักหน้าเซี่ยอวิ่นเหยียนต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางหร่วนก็พลันจืดจางลงทันที

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจว่า “การชมดอกเหมยย่อมต้องอาศัยความอดทนและละเอียดลออ ซึมซับความวิจิตรยามดอกเหมยแย้มบานอย่างเงียบสงบ เดิมทีข้านึกว่ามีเพียงแม่ทัพฉีที่เคยชินกับการเดินทัพจับศึกจนไม่โปรดปรานสิ่งรื่นรมย์เหล่านี้ คิดไม่ถึงว่าฮูหยินฉีเองก็เป็นเช่นนี้ด้วย”

แววตาของฮูหยินฉีไหววูบ ในใจคิดเพียงว่าฮูหยินของพวกบัณฑิตผู้นี้ ช่างคารมคมคายเฉียบแหลมยิ่งนัก!

นางเพียงกล่าวตำหนิว่าเซี่ยอวิ่นเหยียนมาสายไปประโยคเดียว อีกทั้งยังเป็นความจริง แต่นางหร่วนผู้นี้กลับจงใจสวมหมวกไร้รสนิยมอันสง่างามให้นางเสียแล้วรึ?

ขณะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังตึงเครียดอยู่นั้น จู่ ๆ ด้านข้างก็มีผู้ร้องอุทานด้วยความตื่นตะลึงขึ้นว่า “พวกท่านดูเร็ว นั่นผู้ใดกัน เหตุใดจึงดูราวกับเซียนลงมาจุติเช่นนั้นเล่า!”

ทุกคนต่างรีบหันไปมองยังเส้นทางสายเล็กในสวนดอกเหมยทันที