เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามที่เซี่ยอวิ่นเหยียนเดินกลับไปทางสวนบูรพานั้น ฝีเท้าก้าวอย่างรวดเร็ว ด้วยเกรงว่าจะมีผู้ล่วงรู้ว่านางเคยไปยังสวนบูรพา
ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด อารมณ์กลับผ่อนคลายยิ่งนัก มุมปากล้วนแต้มด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
นางรู้สึกว่า ชาตินี้ในที่สุดก็พานพบจุดพลิกผันเสียที
บางทีการกลับมาเกิดใหม่ของนาง อาจจะนำพาประโยชน์มาให้แก่องค์รัชทายาทไม่น้อยเช่นกัน
ส่วนซ่งหวยจือรึ นางมิได้แยแสแม้แต่น้อยว่าเขาจะไปหลับนอนกับผู้ใด ยิ่งไม่สนว่าเขาจะรับนางสนมหรือไม่ อย่างไรเสียคนตระกูลซ่งก็จะต้องทยอยตายไปทีละคน ไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้!
เซี่ยอวิ่นเหยียนเพิ่งจะกลับมาถึงหน้าประตูเรือน ก็ได้ยินเสียงข้าวของถูกฟาดทำลายอย่างบ้าคลั่งดังแว่วมาจากด้านใน “นางเซี่ยหญิงแพศยาผู้นี้! ดี ๆ ไม่ยอมเฝ้าอยู่ในเรือน เหตุใดจึงวิ่งพล่านไปทั่ว ฮูหยินบ้านไหนทำตัวเยี่ยงนางบ้าง ช่างเอาหน้าตระกูลเซี่ยไปทิ้งจริง ๆ!”