ตอนที่ 23 เซี่ยอวิ่นเหยียนจูบลงไป

สีหน้าของหลินเหิงเยวี่ยเย็นชาอย่างยิ่ง เขาเบือนหน้าเข้าหาด้านในเตียงนอนเล็กน้อย ไม่อยากให้เซี่ยอวิ่นเหยียนเห็นโฉมหน้าอันอัปลักษณ์เหลือทนของตนในยามนี้

แท้จริงแล้วเขาอยากเอ่ยถามนางเหลือเกินว่ายามนี้มีความเป็นอยู่อย่างไร ซ่งหวยจือทะนุถนอมและปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดีหรือไม่

ทว่าพอหวนนึกถึงตนเองที่เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ในยามนี้ จะมีคุณสมบัติอันใดไปถามไถ่นางเล่า

ยิ่งไปกว่านั้นสองพ่อลูกตระกูลเซี่ยต่างก็รักใคร่เอ็นดูนางถึงเพียงนั้น ย่อมไม่ยอมให้นางต้องตกระกำลำบากเป็นแน่

สิ่งที่เขาควรทำที่สุด ย่อมเป็นการไม่ยอมรับความจริงกับนาง ไม่ยอมรับว่าตนคือหลินเหิงเยวี่ย เพื่อให้นางก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไร้กังวล ใช้ชีวิตในฐานะนายหญิงผู้ดูแลเรือนของตระกูลซ่งอย่างสุขสงบสบายใจ

ทว่าเซี่ยอวิ่นเหยียนกลับดูคล้ายมิได้รังเกียจเขาแม้แต่น้อย นางเอาแต่หลั่งน้ำตาออกมาไม่หยุด

นางรู้สึกปวดใจจริง ๆ

ปวดใจแทนตนเองในชาติก่อน และยิ่งปวดใจแทนองค์รัชทายาทนัก!

นางเป็นเพียงสตรีในห้องหอ ต่อให้ถูกคนโฉดชั่วสังหาร ก็ไม่อาจสร้างความเสียหายอันใดต่อใต้หล้า ทว่าองค์รัชทายาทหลินเหิงเยวี่ยกลับมิใช่เช่นนั้น