ตอนที่ 20 พวกเราทำให้นางฟัง

ซ่งหวยจือสุดจะทนทานที่มีคนมาลบหลู่มารดาของตนเช่นนี้ได้จริง ๆ

เขาพุ่งตรงลงไปชั้นล่าง ตวาดใส่ตู้จื่อคังว่า “เจ้าเป็นเจ้าคนถ่อยไร้การศึกษามาจากที่ใดกัน บังอาจมาทำกำเริบเสิบสานที่นี่ มารดาของขุนนางผู้นี้คือองค์หญิงใหญ่เหอซั่ว พี่สาวแท้ ๆ ของฝ่าบาท เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าการใส่ร้ายกิ่งทองใบหยกตามอำเภอใจมีโทษทัณฑ์อะไรกัน”

หากเป็นคนธรรมดาทั่วไป ได้ยินคำพูดนี้ของเขาก็คงจะหวาดกลัวขึ้นมาทันที

ซ่งหวยจือเป็นถึงจอหงวน บุตรชายแท้ ๆ ขององค์หญิงใหญ่ ทั้งยามนี้ยังเป็นขุนนางแห่งราชสำนัก ราษฎรสามัญพบเห็นล้วนต้องทำความเคารพ

อีกทั้งตู้จื่อคังผู้นี้แลดูสวมเสื้อผ้าเก่าขาด มีรอยปะชุนเต็มตัว ทั้งยังผอมโซหยาบกร้าน ยากจนข้นแค้นเป็นที่สุด ซ่งหวยจือย่อมไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

คนเช่นนี้ ต่อให้เขาจัดการเอาชีวิตตามอำเภอใจ ก็ไม่มีผู้ใดมาเอาความ

ชีวิตของคนธรรมดาสามัญช่างไร้ค่ายิ่งนักเช่นนี้เอง

ทว่าใครจะล่วงรู้ ชั่วพริบตาที่ตู้จื่อคังเห็นซ่งหวยจือ เส้นเลือดทั่วร่างพลันตึงเปรี๊ยะ สายตามีแต่ความเหยียดหยามดูแคลน