เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
องค์หญิงใหญ่กับราชบุตรเขยซ่งจิ่งหยางเข้าวัง ฝ่าบาททอดพระเนตรเห็นพวกเขาทั้งสองอาภรณ์ยับย่น บนใบหน้ามีบาดแผล มวยผมหลุดรุ่ยกระเซอะกระเซิง ก็ทรงพิโรธจนปาฎีกาในมือทิ้งดังเพียะ!
“พวกเจ้าทั้งสองอายุปาเข้าไปเท่าใดแล้ว แม้แต่ใบหน้าก็ไม่รักแล้วรึ?!”
ฝ่าบาททรงกริ้วด่าทอนานถึงครึ่งชั่วยามเต็ม ๆ กริ้วด่าจนพระโอษฐ์แห้งผาก
“เรื่องนี้ถูกผู้คนพบเห็นได้ยินมากมายปานนั้น เกรงว่าจะถูกจารึกลงในพงศาวดาร! ถึงเวลานั้นเจ้าที่เป็นองค์หญิงใหญ่ผู้นี้จะถูกผู้คนประทับตราประทับแห่งความสำส่อนชั่วกัลปวสาน! แล้วยังมีเจ้าอีก ซ่งจิ่งหยาง! เสด็จพี่หญิงของเราแต่งให้เจ้า หลายปีมานี้เจ้าเอาแต่เที่ยวหอนางโลมไม่หยุดหย่อน ยังเคยทำผลงานราชการอะไรกันบ้างหรือไม่? หวยจือมีบิดามารดาเช่นพวกเจ้าได้อย่างไรกัน!”
ซ่งจิ่งหยางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก เขาตอบกลับในใจว่า หวยจือก็ไม่เห็นว่าจะเก่งกาจกว่าตนผู้เป็นท่านพ่อสักเท่าใดเลยกระมัง
ฝ่าบาททรงกริ้วด่าคนเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า