ตอนที่ 14 ไสหัวออกไปจากตระกูลซ่งเดี๋ยวนี้!

ยามนี้ซ่งหวยจือพักอาศัยอยู่ในห้องข้างห้องหนังสือ

ยามที่เซี่ยอวิ่นเหยียนไปถึง เจียงหนิงได้หลบไปอยู่หลังฉากกั้นแล้ว

นางร้องไห้จนตาบวมเป่งเพราะอาการบาดเจ็บของซ่งหวยจือ ซ่งหวยจือเพื่อปลอบประโลมนาง จึงรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะเรียกตัวเซี่ยอวิ่นเหยียนมาทรมานสักครา

หน้าประตูห้องมีเสียงเครื่องประดับกระทบกันดังกริ๋ง ๆ ไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก คละเคล้าด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของมวลดอกไม้ใบหญ้า เซี่ยอวิ่นเหยียนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

กลิ่นกายอันหอมกรุ่นของนางประหนึ่งสวนบุปผาสดชื่นในฤดูใบไม้ผลิ ชวนให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มปลอดโปร่งจนอดรนทนไม่ไหวที่จะเข้าใกล้

ซ่งหวยจือถึงกับเกิดความรู้สึกหลงผิดขึ้นมา ว่ากลิ่นหอมนี้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดรวดร้าวของเขาได้เสียด้วยซ้ำ

ทว่าพอเขาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับดวงหน้าของเซี่ยอวิ่นเหยียน ก็ยิ่งต้องชะงักงันไป