ตอนที่ 12 ปล่อยสายยาวตกปลาใหญ่

หยางเอ้อร์นึกถึงสภาพขององค์รัชทายาทในยามนี้ก็ได้แต่ยิ้มขื่นสายหนึ่ง “คุณหนูเซี่ย องค์รัชทายาทสิ้นแล้ว ท่านอย่าได้เอ่ยถึงอีกเลยขอรับ แต่เรื่องที่องค์รัชทายาทกำชับลงมา พวกข้าจะทำให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน ประเดี๋ยวคุณหนูเซี่ยพากลับองครักษ์เงาสี่คนที่มอบให้ท่านไป จากนี้สืบไป พวกเขาทั้งสี่ก็ล้วนเป็นนักรบมรณะของท่านแล้ว ทุกสิ่งล้วนฟังคำสั่งของท่านขอรับ”

เซี่ยอวิ่นเหยียนชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าไม่ใส่ใจ น้ำเสียงแผ่วเบายิ่ง ทว่ากลับเอ่ยเบาะแสสำคัญยิ่งออกมาประการหนึ่ง

“ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่ง เรื่องที่กระทำได้ช่างน้อยนิดเหลือเกิน เพียงแต่หลังองค์รัชทายาทจากไปแล้ว ท่านพ่อและพี่ชายของข้าล้วนโศกเศร้าอาดูรยิ่ง ไร้ซึ่งองค์รัชทายาทก็นับเป็นเคราะห์ร้ายของราษฎรใต้หล้า คราวนั้นแม่ทัพซ้ายกองหน้าขององค์รัชทายาทเคยมีภรรยานอกเรือนที่รักลึกซึ้งอยู่คนหนึ่ง นามว่าหลิ่วอิ่น หลิ่วอิ่นผู้นี้เป็นบุตรีแท้ ๆ ของแม่นมบุตรราชาห้า”

หยางเอ้อร์ทั่วร่างสั่นสะท้าน “จริงหรือขอรับ คุณหนูเซี่ยรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรกัน”