ตอนที่ 11 องค์รัชทายาททรงยังไม่ตาย

ซ่งหวยจือน้ำตาคลอเบ้าพลางมองไปยังเซี่ยหมิงหล่าง “พี่ใหญ่! มีคนทุบตีข้า มีคนกลุ่มหนึ่งรุมทำร้ายข้า!”

ในใจของเซี่ยหมิงหล่างส่งเสียงร้องอย่างเบิกบานใจ ตีได้ดีนัก!

ทว่าสีหน้ากลับประคองเขาไว้อย่างเจ็บปวดใจ “หวยจือ ข้าจะส่งเจ้ากลับจวนเดี๋ยวนี้! เจ้าจงวางใจเถิด ข้าจะส่งคนไปแจ้งทางการ ต้องจับกุมตัวคนที่ลงมือทำร้ายเจ้าให้จงได้!”

ทว่าตัวเขาเซี่ยหมิงหล่างนั้นเป็นถึงรองเสนาบดีกระทรวงอาญา

ต่อให้ไปร้องเรียนต่อทางการ ย่อมมิต่างอันใดกับผู้ใดอยู่ใต้โถงมาร้องฟ้องขุนนางผู้นี้เล่า?

ท้ายที่สุด เซี่ยหมิงหล่างก็ได้ส่งซ่งหวยจือกลับมายังจวนตระกูลซ่ง

องค์หญิงใหญ่และท่านราชบุตรเขยได้ยินข่าวร้ายก็รีบวิ่งออกมาทันที ทว่ากลับมิได้รวดเร็วเท่าเจียงหนิง นางโถมกายเข้าใส่ร่างของซ่งหวยจือ ร้องไห้คร่ำครวญเสียงดังว่า “ท่านพี่ซ่ง! เป็นผู้ใดทำร้ายท่านจนบาดเจ็บถึงเพียงนี้? คนพวกนั้นเหตุใดจึงได้โหดเหี้ยมเช่นนี้!”