เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 244 ได้เวลากลับบ้านแล้ว (2)
สองเดือนต่อมา
ในหมู่บ้านเก่าแก่แห่งหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้ หญิงสาวหน้าตางดงามยืนอยู่ข้างกำแพง แล้วดึงกระดาษกลอนคู่ที่ขาดรุ่งริ่งและซีดจนแทบขาวออกจากซากบ้านที่พังลงมา
“แม่นาง มาหาใครหรือ?”
หญิงชราเห็นนางยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว จึงใช้ไม้เท้าค้ำเดินเข้ามาบอกว่า “คนบ้านนี้ไปกันนานแล้ว คนแก่ตายไปแล้ว ส่วนคนหนุ่มสาวก็ย้ายไปตั้งรกรากในเมืองอำเภอ”
“ข้ามาหาคนที่เคยอยู่ที่นี่เมื่อนานมาแล้ว”
จวงชิงอวี๋ปล่อยมือ ปล่อยให้ลมพัดกระดาษกลอนคู่ในมือไป
หญิงชราทุบเอวตัวเอง พูดพลางยิ้มว่า “นานกว่านั้นอีกหรือ ข้าจำได้ว่าเคยได้ยินคนเล่าว่า ก่อนหน้านี้บ้านนี้เป็นของคนแซ่หลี่ มีที่ดินอยู่ไม่น้อย ตอนนั้นก็นับว่าเป็นบ้านที่พอมีฐานะในหมู่บ้าน”
พอพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ของหมู่บ้าน แววตาฝ้าฟางของหญิงชราก็ฉายความคิดถึงขึ้นมา