กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 182 ขอคำชี้แนะที่ทำเนียบขาว
วันที่ 3 พฤษภาคม 1993 วอชิงตัน ทำเนียบขาว
แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงผ่านหน้าต่างบานจรดพื้นของห้องทำงานรูปไข่ ทาบเป็นปื้นแสงอุ่นบนพรมสีน้ำเงินเข้ม
ดอกทิวลิปในสวนกุหลาบนอกหน้าต่างกำลังเบ่งบานงดงาม ทั้งสีแดง สีเหลือง สีชมพู พลิ้วไหวแผ่วเบาท่ามกลางสายลมเดือนพฤษภาคม
เฉินเซี่ยวนั่งอยู่บนโซฟา เบื้องหน้าวางกาแฟร้อนกรุ่นไว้หนึ่งถ้วย
คลินตันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สวมสูทสีเทาเข้ม ไม่ผูกเนกไท ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตไว้หนึ่งเม็ด สีหน้าดูอ่อนล้า ต่างจากความฮึกเหิมตอนเพิ่งเข้ารับตำแหน่งเมื่อไม่กี่เดือนก่อนอย่างเห็นได้ชัด
คลินตันมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ฝืนยิ้มแล้วเอ่ย “เฉิน ขอบใจที่ยอมมา”
เฉินเซี่ยวตอบกลับอย่างสุภาพ “ท่านประธานาธิบดีเชิญด้วยตนเอง ผมจะกล้าไม่มาได้อย่างไร”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม บรรยากาศดูคล้ายเพื่อนเก่าคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่านี่เป็นเพียงการเกริ่นนำ
นอกหน้าต่างมีเสียงนกร้องแว่วมา เติมเสียงเบื้องหลังให้แก่ความเงียบงันชั่วครู่