บทที่ 170 การเยือนฮ่องกง

บทที่ 170 การเยือนฮ่องกง

วันที่ 22 มกราคม 1993 ฮ่องกง สนามบินไคตั๊ก

เมื่อเครื่องบินทะลุผ่านม่านเมฆ เฉินเซี่ยวมองเห็นอ่าววิกตอเรียผ่านหน้าต่าง เหนือผืนน้ำสีเทาอมคราม เรือแล่นขวักไขว่ อาคารสูงสองฟากฝั่งทอประกายจาง ๆ ใต้แสงแดดฤดูหนาว

เครื่องบินเริ่มลดระดับ ผ่านกลุ่มเมฆต่ำลงมา รันเวย์ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา สนามบินไคตั๊กมีรันเวย์ทอดยาวออกไปในทะเล เวลาร่อนลงจึงให้ความรู้สึกราวกับเครื่องจะพุ่งตรงลงสู่อ่าววิกตอเรีย นับเป็นหนึ่งในการลงจอดที่หวาดเสียวที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

เมื่อประตูห้องโดยสารเปิดออก อากาศชื้นอบอุ่นก็พัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า ฮ่องกงในเดือนมกราคมอบอุ่นกว่านิวยอร์กมากนัก เฉินเซี่ยวถอดเสื้อคลุมพาดไว้บนท่อนแขน จูงมือซาราห์เดินลงบันไดเทียบเครื่องบิน

แล้วเขาก็ชะงักไป

บนลานจอดมีรถเก๋งสีดำจอดเรียงกันเป็นแถว ข้างรถมีชายในสูทสีเข้มยืนอยู่สิบกว่าคน คนหน้าสุดเป็นชาวอังกฤษวัยห้าสิบกว่า รูปร่างไม่สูงแต่ยืนตัวตรงสง่า สูทตัดเย็บประณีต มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนในแวดวงการเมือง