บทที่ 147 ความเป็นจริงและเจตนารมณ์ตั้งต้น

บทที่ 147 ความเป็นจริงและเจตนารมณ์ตั้งต้น

วันที่ 17 มีนาคม 1992 นิวยอร์ก โรงแรมวอลดอร์ฟ แอสโทเรีย

หลังงานเลี้ยงระดมทุนของพรรคเดโมแครตสิ้นสุดลง เฉินเซี่ยวเดินฝ่าห้องโถงที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายหรูหรา โดยมีเจ้าหน้าที่นำทาง มุ่งหน้าไปยังห้องรับรองตรงมุมห้องโถง

ประตูห้องรับรองแง้มเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง พอเฉินเซี่ยวเดินมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วออกมาเป็นระลอก

เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาเห็นชายผิวขาวร่างสูงคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา วัยราวสี่สิบห้าหรือสี่สิบหกปี สวมสูทสีเทาเงิน เนกไทสีแดง ผมสีทองหนาฟูหวีปัดไปด้านหลัง

เขานั่งไขว่ห้าง ถือกระป๋องไดเอทโค้กอยู่ในมือ กำลังหยอกล้อกับคนข้าง ๆ สองสามคน

พอเห็นเฉินเซี่ยวเดินเข้ามา เขาก็ลุกพรวดขึ้นทันที ยื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ “สวัสดี คุณเฉิน บิล คลินตัน ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว”

เฉินเซี่ยวยื่นมือไปจับแล้วตอบอย่างสุภาพว่า “ท่านผู้ว่าการ ผมก็เช่นกัน”

“เรียกผมว่าบิลก็พอ” คลินตันปล่อยมือ ผายมือให้เฉินเซี่ยวนั่งลง “เรียกผู้ว่าการมันเป็นทางการเกินไป ถือเสียว่าเราคุยกันสบาย ๆ แบบเพื่อนก็แล้วกัน”

เขายิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีร่องรอยความแข็งทื่อของการแสร้งทำเป็นสนิทสนมเลยสักนิด เสน่ห์แบบนี้ดูเป็นธรรมชาติจนแทบทรงพลังกว่าวาทศิลป์ทางการเมืองเสียอีก