ตอนที่ 346 แม้ท้ายที่สุดทุกอย่างจะผิดจากที่หวัง

“ผม……ยังมีชีวิตอยู่?!” ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด โลกอันดำสนิทและลึกสงัดก็ปรากฏขึ้นซึ่งแสงสว่างวาบหนึ่ง โหยวเคอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ลอยเงียบ ๆ อยู่กลางน่านฟ้าราวกับภูตผี

เบื้องล่างคือลานกว้างที่เต็มไปด้วยผู้คน เมื่อการประหารสิ้นสุดลง ผู้คนที่มารวมตัวกันกำลังค่อย ๆ แยกย้ายจากไป

ยังไม่ทันที่เขาจะสงสัย เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง: “ที่จริงมันก็เป็นโลกเสมือน ไม่มีอะไรอย่างตายหรือไม่ตาย เว้นแต่ตงเล่อจะจงใจจัดเตรียมไว้”

โหยวเคอหันไปมอง พบว่าเป็นเงาร่างที่ทำให้รู้สึกว่าเคยทำความคุ้นเคยแต่ก็ยังแปลกหน้า: “คุณคือสันตะปาปา……ไม่สิ ตง……เยวี่ย?”

ตงเยวี่ย: “ดูท่าคุณยังจำผมได้ ชีวิตใหม่รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”

“แย่มาก” โหยวเคอพูดตรง ๆ ไม่ปิดบัง