ตอนที่ 228 ทำได้เพียงเท่านี้

อาจารย์หนึ่งศิษย์หนึ่ง สบตากันครั้งหนึ่ง;

เจินเหรินจินเหอลงมือก่อน คลื่นลมปราณเทาดำกวาดล้าง ทุกแห่งที่พาดผ่านล้วนถูกห่อหุ้มด้วยปราณมรณะจาง ๆ ชั้นหนึ่ง;

ใบหน้าตงเล่อมีความประหลาดใจวาบผ่านเล็กน้อย จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความเข้าใจอย่างรวดเร็ว

ก้าวเท้าขยับ กลายเป็นแสงทองวาบหนึ่งหลบหลีก ยันต์อัสนีเล็กสิบกว่าดวงในกลางฝ่ามือกลายเป็นฟ้าผ่าเปรี้ยงยิงออกไป แต่กลับถูกโล่ป้องกันแสงวิญญาณที่พื้นผิวร่างกายของเจินเหรินจินเหอขวางไว้ บนผิวโล่ป้องกัน งูสายฟ้าสีเงินขาววิ่งสลับไปมา

“อีกครั้ง” เจินเหรินจินเหอเปลี่ยนโล่ป้องกันแสงวิญญาณเป็นกระบี่เวทเล่มหนึ่ง สองขาถีบพื้น พุ่งทะยานออกไปดุจศรหลุดจากสาย;

การโจมตีอันรุนแรงราวกับลมกรรโชกและฝนตกหนัก มีรูปลักษณ์ราวกับกดข่มตงเล่อไว้อย่างสิ้นเชิง ขอเพียงออกแรงเพิ่มอีกนิดเดียวก็จะได้ชัยชนะ;

ทว่าทุกครั้งที่เจินเหรินจินเหอใช้พละกำลังเพิ่มหนึ่งส่วน กลิ่นอายของตงเล่อก็จะเพิ่มพูนตามไปหนึ่งส่วน; เมื่อเจินเหรินจินเหอถอนพละกำลังคืนหนึ่งส่วน กลิ่นอายของตงเล่อก็จะอ่อนกำลังลงตามไปหนึ่งส่วน

คงสภาพอยู่ในภาวะคับขันตลอดเวลา แต่ก็ยังยืนหยัดไม่ล้ม

เจินเหรินจินเหอยังจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าตงเล่อจงใจทำเช่นนี้

หลังการประมือครั้งหนึ่งจบลง ก็หยุดการโจมตีลงอย่างฉับพลัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหมดสนุก: “ไม่สู้แล้ว ตบะของเจ้ามันสูงกว่าแล้ว ที่แท้ก็แค่เอาใจครู”